هدف: هدف از تحقیق حاضر، بررسی فعالیت بدنی و وضعیت تغذیه در کودکان دارای بلوغ زودرس و کودکان با بلوغ طبیعی بود. روش شناسی: پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی بوده و جامعه پژوهش حاضرکودکان 7 تا 11 سال ساکن در شهر قزوین بودند که از بین آنها تعداد 100 نفر(70نفر دختر و30 نفر پسر) به روش غیر احتمالی در دسترس به عنوان شرکت کنندگان پژوهش انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های یادآمد غذایی 24 ساعته خوراک، رفتار تغذیه ای و پرسشنامه فعالیت بدنی IPAQ استفاده شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد، میزان فعالیت بدنی و خواب کودکان با بلوغ طبیعی از کودکان دارای بلوغ زودرس بیشتر بود (001/0=p). وضعیت تغذیه شامل مصرف میوه (0/006=p)، سبزیجات (0/009=p)، شیر (0/001=p) در کودکان با بلوغ طبیعی بیشتر از کودکان با بلوغ زودرس بود، در حالی که مصرف فست فود (0/037=p) و تنقلات (0/009=p) بالعکس بود. مصرف گوشت (0/124=p) و نان و غلات (0/564=p) دردو گروه تفاوت معناداری نداشت. وزن (0/005=p) و قد کودکان (0/022=p) دارای بلوغ زودرس از کودکان با بلوغ طبیعی بیشتر و بلندتر بود. استفاده از وسایل الکترونیکی در بین کودکان با بلوغ طبیعی وکودکان دارای بلوغ زودرس تفاوت معناداری نداشت (0/189=p). نتیجه گیری: وضعیت فعالیت بدنی، تغذیه (مصرف میوه، سبزیجات و شیر) و خواب در کودکان با بلوغ طبیعی بهتر از کودکان با بلوغ زودرس بود. کودکان با بلوغ طبیعی زندگی سالم تری داشتند.

زمینه و هدف: تغذیه ناصحیح یکی از مهمترین فاکتورهای اتیولوژیک در پوسیدگی های زودرس دوران کودکی (ECC) است. در بعضی مطالعات کلینیکی تغذیه شیر مادر (BF) از جمله فاکتورهای موثر در ECC ذکر شده است. نتایج و توصیه ها در این زمینه متفاوت و گاه متناقض است. با توجه به اینکه رویکرد مشترک بین اعضای مختلف شاغل در حرفه سلامتی در ارایه توصیه های عمومی ضرورت دارد، این مطالعه با هدف بررسی مروری مطالعات قبلی در رابطه تغذیه از مادر و پوسیدگی های زودرس دوران کودکی انجام شد.روش بررسی: با انتخاب لغات کلیدی، مقالات، بیانیه ها، سایت های Pubmed، SID، Scirus، Elsevier، انجمن دندانپزشکی کودکان آمریکا (AAPD)، انجمن پزشکی کودکان آمریکا (AAPD)، انجمن دندانپزشکی آمریکا (AAPD) و کتاب های مرتبط با موضوع از سال 1990 جستجو شدند. در مقالات، BF، سایر فاکتورها، تعریف پوسیدگی در کنار نوع مطالعه، حجم نمونه و محل انجام مطالعه بررسی و ثبت شدند.یافته ها: اختلاف فراوان در متدولوژی کار و عدم تعریف ثابت در ECC و BF، نتیجه گیری نهایی را مشکل ساخت. نتایج مطالعات درباره رابطه BF طولانی مدت و ECC غیرقطعی بود. مطالعات رابطه ای مثبت را بین BF شبانه و ECC نشان داد. سابقه BF تاثیری در بروز پوسیدگی نداشت.نتیجه گیری: با توجه به نقش فراوان شیر مادر در تغذیه و رشد کودک و اهمیت پیشگیری از پوسیدگی در دوران کودکی، باید والدین را در زمینه احتمال پوسیدگی دندان های کودک در اثر تغذیه شبانه از شیر مادر آگاه کرد.

هدف: پس از عمل، تغذیه خوراکی زودرس، کاهش از دست دادن پروتئین در بهبودی ترمیم زخم و وضعیت روحی بیمار تاثیر داشته و موجب بهبودی سریع تر بیمار می شود. لذا شروع زودهنگام رژیم خوراکی در طی دهه های اخیر مورد توجه قرار گرفته و هدف از این بررسی، ارزیابی کم خطر بودن و موثر بودن تغذیه زودرس خوراکی در مقایسه با شروع تغذیه تاخیری در بیمارانی که تحت عمل جراحی هیسترکتومی شکمی قرار می گیرند می باشد.مواد و روش: این یک مطالعه آینده نگر است که بر روی 80 بیمار که تحت عمل هیسترکتومی شکمی قرار گرفته اند صورت گرفته است. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه با شروع زودرس خوراکی و شروع تاخیری تقسیم شدند. گروه اول در عرض 8- 6 ساعت پس از عمل رژیم خوراکی دریافت کردند درحالی که گروه دوم (تغذیه تاخیری) تا 24-18 ساعت تغذیه خوراکی دریافت نکردند و سپس رژیم مایعات صاف شروع و در طی روزهای دوم و سوم تبدیل به رژیم معمولی شد.نتایج: تعداد بیماران 80 نفر بود به طوری که 40 نفر در هر گروه تحت مطالعه قرار گرفتند. بیماران از نظر سن، نوع بیماری و طول مدت جراحی یکسان بودند. در گروه تغذیه زودرس، تهوع شایعتر بود. استفراغ، دیستانسیون طولانی مدت شکمی، ایلئوس پس از عمل، گذاشتن سوند معده در هر دو گروه تقریبا یکسان بود. طول زمان برگشت صداهای روده ای (در گروه با تغذیه زودرس 1.1±1.7 روز در مقایسه با 2.2±1.1  روز (P=0.007) زمان شروع رژیم جامد (در گروه با تغذیه زودرس 1.2±1.8 روز در مقایسه با 1.4 ±2.9 روز (P<0.0001) و مدت بستری (در گروه با تغذیه زودرس 1±3.2 روز در مقایسه با 3.1±9.3 روز (P=0.007) بود که به طور قابل ملاحظه ای کمتر می باشد.نتیجه گیری: تغذیه زودرس خوراکی در بیماران هیسترکتومی شده، به نظر می رسد روشی سالم و قابل تحمل بوده و ترخیص سریع بیمار را فراهم می کند.

زمینه و هدف: تمایل کم در به کارگیری تغذیه خوراکی زودرس در جراحی دستگاه گوارش فوقانی و پیشنهاد برخی از مطالعات، جهت انجام مطالعه کار آزمایی بالینی در این زمینه، ما را بر آن داشت تا با انجام این مطالعه نتایج و پیامدهای تغذیه خوراکی زودرس و تغذیه خوراکی به روش متداول در بیماران با جراحی های دستگاه گوارش فوقانی را مورد مقایسه قرار دهیم. روش بررسی: در این مطالعه 52 بیمار که تحت آناستوموز معدی روده ای یا آناستوموز صفراوی روده ای در دستگاه گوارش فوقانی قرار گرفته بودند به طور تصادفی به یکی از دو گروه، با تغذیه خوراکی زودرس و روش متداول تقسیم شدند. برای تمام بیماران زمان خروج لوله بینی معدی، میزان تحمل به شروع تغذیه خوراکی، ایلئوس، تهوع، استفراغ، زمان اولین دفع گاز، مدت زمان بستری پس از جراحی، رضایت مندی بیماران و عوارض ثبت شد. یافته ها: متوسط زمان شروع تغذیه خوراکی به ترتیب 19/0± 04/2 و 32/1 ± 87/5 روز در گروه با تغذیه خوراکی زودرس و روش متداول بود. 24 بیمار (3/92 درصد) در گروه زودرس و 21 بیمار (3/91 درصد) در گروه روش متداول به شروع تغذیه خوراکی تحمل نشان دادند. مدت زمان بستری در بیمارستان به دنبال جراحی در روش زودرس 62/5 و در روش متداول 04/ 8 روز بوده است. 24 نفر (3/92 درصد) از گروه روش تغذیه خوراکی زودرس که دو روز پس از جراحی آغاز شده بود، راضی بودند. 13 بیمار (5/56 درصد) در گروه روش متداول از تاخیر در شروع تغذیه خوراکی ناراضی بودند. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تغذیه خوراکی زودرس در جراحی دستگاه گوارش فوقانی بی خطر است و در مقایسه با روش متداول سبب کاهش زمان اولین دفع گاز یا اجابت مزاج، استفاده از سرم، مدت زمان بستری و در نتیجه کاهش هزینه های بیمارستانی می شود. 

از گذشته اعتقاد جراحان بر این بوده است که بیماران پس از جراحی ژنیکولوژی از جمله سزارین و هیسترکتومی باید تا مدتی از راه دهان مواد غذایی دریافت نکنند. امروزه به دنبال نتایج به دست آمده از کارآزمایی های بالینی، این باور با چالش های جدی روبرو شده است. به خصوص آن که در برخی از مطالعات نشان داده شده که تغذیه دهانی زودرس در بیمارانی که تحت عمل جراحی دستگاه گوارش و کولورکتال قرار می گیرند، علاوه بر کمک به کاهش مدت اقامت بیمارستانی و کاهش هزینه ها، بی خطر نیز می باشد. با وجود این نگرانی در مورد احتمال بروز ایلئوس به دنبال آغاز سریع تغذیه دهانی وجود دارد. هدف از این مطالعه، مقایسه علایم گوارشی و تحمل بیماران نسبت به شروع زودرس تغذیه از راه دهان بعد از عمل جراحی سزارین و هیسترکتومی بوده است. در این پژوهش 122 زن سالم که تحت عمل سزارین و هیسترکتومی شکمی در بیمارستان فیروزگر طی مدت 7 ماه قرار گرفته بودند، توسط یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی (Randomized controlled trial) بررسی شدند. این بیماران به طور تصادفی در 2 گروه شروع تغذیه به طور زودرس(60 نفر) و دیررس (62 نفر) قرار گرفتند. در گروه تغذیه زودرس مایعات رقیق از حدود 6 ساعت بعد از عمل شروع شد و پس از تحمل 500 میلی لیتر از مایعات، رژیم معمولی آغاز گردید. همین برنامه غذایی در طول 12 تا 24 ساعت بعد از عمل، در گروه با تغذیه دیررس شروع شد. معیارهای خروج از طرح شامل سابقه بدخیمی، بیماری های انسدادی و التهابی روده و صدمات و دست کاری های بیش از حد روده بود. بیماران به طور روزانه از نظر صداهای روده ای، خروج گاز، حرکات روده، احساس گرسنگی، تهوع و استفراغ ارزیابی می شدند و از نظر مدت بستری در بیمارستان و بروز تهوع و استفراغ و عوارض بعد از عمل مورد مقایسه قرار گرفتند. از آزمون های chi-square،t-test  و Fishers exact test  جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. با توجه به نتایج به دست آمده مشخصات دموگرافیک 2 گروه از نظر آماری تفاوتی نداشت. از نظر طول مدت بستری در بیمارستان و بروز ایلئوس خفیف نیز تفاوت معنی داری دیده نشد. در گروه با تغذیه زودرس، تهوع و استفراغ به میزان بیش تری دیده شد (40% در برابر 19%). به طور متوسط، در گروه با تغذیه زودرس، رژیم معمولی 4 ساعت زودتر نسبت به گروه دیگر تحمل شد (9/20 ساعت در برابر 0/24 ساعت) که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود. گروه با تغذیه زودرس در مدت کوتاه تری، اولین حرکات روده، اولین خروج گاز و دفع مدفوع را پس از عمل داشتند اما این اختلاف ها از نظر آماری معنی دار نبود. به عنوان نتیجه گیری کلی می توان گفت رژیم تغذیه زودرس پس از عمل جراحی سزارین و هیسترکتومی زودتر تحمل شده و سبب برگشت سریع تر به رژیم غذایی معمولی و عادت های مزاجی می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: کاهش طول مدت بستری و ارایه خدمات درمانی سرپایی بیشتر به منظور کاهش هزینه و افزایش چرخش تختهای بیمارستانی در عین حال که خطری متوجه سلامتی بیمار نشود، از اهداف جامعه نوین پزشکی می باشد. سزارین شایع ترین عمل جراحی زنان بوده و یکی از عوامل موثر در کاهش طول بستری شروع زودتر تغذیه جامد می باشد.این مطالعه به منظور تعیین اثرات رژیم غذایی زودرس بر عوارض گوارشی و سیر بهبودی بیماران در بیمارستان مهدیه در طی سالهای 78-77 انجام گرفت. مواد و روشها: مطالعه به صورت Randomized Controlled Clinical Trial بر روی 402 خانم باردار که به علل مختلف مامایی سزارین شده بودند، انجام گرفت. بیماران بطور تصادفی به دو گروه مورد، شروع تغذیه زودرس 6 ساعت پس از عمل، و گروه شاهد شروع تغذیه دیررس 24 ساعت پس از عمل تقسیم شدند. سن حاملگی، پاریتی، وزن، طول مدت عمل جراحی، علت سزارین، نوع بیهوشی، مدت زمان بستری،زمان دفع گاز و مدفوع وتب در دو گروه ثبت شد و بیماران دو گروه از نظر بروز درد کرامپی،نفخ، تهوع، استفراغ و اتساع بالینی شکم مورد بررسی قرارگرفتند. در صورت بروز 1 تا 2 علامت از علایم فوق عارضه به عنوان خفیف و 3 تا 4 علامت، متوسط و تمام 5 علامت به عنوان عارضه شدید طبقه بندی شدند افراد دو گروه از نظر شاخصهای فوق مقایسه شده و یافته ها با آزمونهای T-test و  X2مورد بررسی قرار گرفتند. 208 بیمار در گروه مورد و 194بیمار در گروه شاهد قرار گرفتند. بیماران دو گروه از نظر سن حاملگی، پاریتی، وزن، طول مدت عمل، علت سزارین و نوع بیهوشی تفاوتی نشان ندادند. یافته ها: مدت زمان بستری در گروه مورد 56.1±13.9) ساعت) به طور قابل توجه ای کمتر از گروه شاهد 68.9±19.9) ساعت) بود. (P<0.0001) زمان دفع گاز در گروه مورد 1.8±0.5 روز و گروه شاهد 2.05±0.5 روز که اختلاف 10% را نشان می دهد (P<0.001). میزان بروز عارضه خفیف (21%) و متوسط (4-3%) در دو گروه مشابه بود و هیچ یک ار افراد دو گروه عارضه شدید نشان ندادند. میزان بروز تب بعد از عمل در گروه مورد (23 نفر، 11%) به طور قابل تجه ای کمتر از گروه شاهد (43 نفر، 22%) بود (P<0.005).نتیجه گیری و توصیه ها: به طور کلی شروع تغذیه زودرس پس از سزارین نه تنها موجب افزایش بروز عوارض گوارشی نشده بلکه در کاهش مدت بستری، هزینه بیمارستانی و همچنین کاهش بروز تب پس از عمل مفید می باشد و توصیه می شود که به صورت روتین در مراقبتهای پس از سزارین به کار رود.

مقدمه: تحقیقات فراوانی در مورد تغذیه زود هنگام در بیماریها و جراحی های مختلف صورت پذیرفته است، ولی در مورد تغذیه زودرس بعد از آناستوموز روده ای به خصوص در بین کودکان تحقیقات زیادی انجام نشده و از طرفی با توجه به عدم انجام چنین مطالعه ای در کشور ما، هدف از این مطالعه با در نظر داشتن اهمیت تغذیه در کودکان اثرات شروع تغذیه زودرس بعد از آناستوموز روده ای در کودکان است.روش کار: این مطالعه کار آزمایی بالینی از سال 1387-1388 در بیمارستان کودکان تبریز انجام شده است.کودکان با آناستوموز روده ای بر اساس عوارض شروع تغذیه، عوارض گوارشی، عوارض جراحی آناستوموز، مدت زمان بستری و کارکرد شکمی مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و مقایسه اطلاعات از آزمون های تی تست و کای اسکوئر استفاده شد.نتایج: میانگین آغاز حرکات روده ای در گروهی که تغذیه دهانی از روز سوم شروع شده بود، 2.85±0.74 روز و میانگین آغاز حرکات روده ای در گروه دیگر، 3.05±0.69 روز بود (P=0.383) همچنین این دو گروه بر اساس طول مدت بستری با هم مقایسه گردیدند که این اختلاف معنی دار بود (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده در این تحقیق و مشابهت نتایج با تحقیقات دیگر و با توجه به اولویت فاکتور تغذیه در کودکان و شیرخواران، توصیه می گردد نتایج در ابعاد گسترده تر بیمارستانی کاربردی به کار گرفته شود.

این مطالعه به منظور ارزیابی اثر تیوسولفات­های پتاسیم (KTS®) و کلسیم (CaTs®) بر ویژگی­های شیمیایی خاک، رشد برگ و عملکرد گل و بنه­های دختری زعفران در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در شهرستان تربت حیدریه در دو سال زراعی 98-1397 و 99-1398 اجرا شد. تیمارها شامل T1: مدیریت رایج کشاورز، T2: T1+40 لیتر در هکتارKTS  طی سه نوبت،  T3: T1+20 لیتر در هکتار KTS  طی سه نوبت، T4: T1+ 40 لیتر در هکتارKTS  طی سه نوبت+ 50 لیتر در هکتار CaTs طی چهار نوبت، T5: T1+40 لیتر در هکتارKTS  طی سه نوبت+100 لیتر در هکتار CaTs  طی دو نوبت و T6: T1+40 لیتر در هکتار KTS  طی سه نوبت+67 لیتر در هکتار CaTs طی سه نوبت بودند. نتایج در سال دوم نشان داد که اثر کاربرد کودهای KTS و CaTs بر بیشتر شاخص­های گل، برگ و بنه­های دختری زعفران و خصوصیات شیمیایی خاک معنی­دار بود. حداکثر و حداقل وزن خشک کلاله و تعداد و وزن خشک بنه­های دختری برای T6 (بترتیب با 87/0 گرم در متر مربع و 7950 و 1865 بنه دختری بر متر مربع) و T5 ( بترتیب با 32/0 گرم در متر مربع و 24579 و 7859 گرم بر متر مربع) مشاهده شد. مصرف KTS و CaTs  موجب کاهش شاخص واکنش و افزایش هدایت الکتریکی، نیتروژن کل، فسفر قابل دسترس و پتاسیم قابل دسترس خاک گردید. بر این اساس، استفاده از تیوسولفات­های پتاسیم و کلسیم برای دستیابی به تولید پایدار زعفران به ویژه در مناطق خشک و نیمه­خشک توصیه می شود.